Nga Ornela Murati dedikuar prindërve të saj!
Prindërit e mi janë emigrantë shqiptarë. Ata lanë pas atdheun, punët dhe jetën që kishin ndërtuar, për t’i ofruar fëmijës së tyre një të ardhme më të mirë. Babai im punonte në Ministrinë e Mbrojtjes, ndërsa nëna ime ishte mjeke veterinare. Por, kur erdhën në Greqi, u detyruan ta nisnin gjithçka nga e para. Nëna ime punoi si ndihmëse shtëpiake me qëndrim të brendshëm, ndërsa babai im punonte në një fabrikë hekuri, nga mëngjesi deri në mbrëmje.
Sakrifica më e madhe ishte se u detyruan të më linin në Shqipëri për katër vite. Katër vite pa mundur të më shihnin apo të më përqafonin. Që të mos harroja zërin e tyre, më dërgonin dhurata dhe kaseta me mesazhe zanore të regjistruara.
Sot, si nënë, e kuptoj vërtet madhështinë e sakrificës së tyre. Nuk mund ta imagjinoj se si ia dolën të jetonin katër vite larg fëmijës së tyre. E megjithatë, kur erdhi momenti të ribashkoheshim, unë nuk i njihja më. Është një plagë që mund ta kuptojnë vetëm ata që e kanë përjetuar.
Prindërit e mi punuan pa u ndalur, hoqën dorë nga gjithçka për veten, vetëm që mua të mos më mungonte asgjë. Edhe sot vazhdojnë të japin për mua dhe nipin e tyre me të njëjtën dashuri të pakushtëzuar.
Sot dua t’u them një faleminderit të madhe. Për të gjitha sakrificat, për çdo lot që fshehën, për çdo vendim të vështirë që morën nga dashuria. Falë tyre jam njeriu që jam sot. Dhe trashëgimia më e madhe që më lanë nuk janë gjërat materiale, por vlerat, forca dhe dashuria që sot mund t’ia përcjell edhe unë fëmijës tim.
Faleminderit, mami dhe babi. Gjithçka që jam sot, jua detyroj juve.